Νέα Ζωή

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

2007-06-01T02:11:00.000-07:00

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

Άντα...

2006-12-05T03:56:00.000-08:00

Περίεργη η δεκαετία των τρι-άντα... Είναι λίγο σαν σαν αγχωμένο σάντουιτς. Είσαι ανάμεσα στην απειλή των σαράντα και την ανεμελιά των είκοσι και δεν ξέρεις ποια από τις δύο αυτές δεκαετίες σε προσδιορίζει περισσότερο. Βέβαια ο χρόνος σε σπρώχνει χωρίς να σε ρωτάει προς τα γερασμένα μεγαλεία αλλά η καρδιά σου είναι ακόμα νεανική, ανώριμη, ανένταχτη. Και φαντάζομαι έτσι θα παραμείνει...
Τα πράγματα αλλάζουν και με έπιασε σήμερα μια αγωνία ότι χωρίς να το καταλάβουμε θα βρεθούμε χωρίς νιάτα πια! Βλέπω όλη την παρεά, τους φίλους μου που είμαστε από παιδιά μαζί, να έχουμε μπει σε ένα άλλο τριπάκι. Δουλειά, κούραση, πίεση και ρουτίνα. Δεν μου αρέσει αλλά δεν ξέρω κι αν γίνεται να βγει κανείς από αυτή τη φόρα. Δύσκολο το κόβω. Ίσως απλά το αποδέχεσαι. Αποδέχεσαι τη ροή της ζωής που σε πάει σε συγκεκριμένους δρόμους τελικά, όσο τρελός κι αν είσαι. Εν ολίγοις, κάνε μόκο και προχώρα...

2 ματιές.

2006-11-06T02:30:00.000-08:00

Υπάρχουν δύο τρόποι για να βλέπεις τη ζωή (χίλιοι δύο υπάρχουν αλλά λέμε τώρα). Συγκρίνοντας αυτά που ζεις με τα καλύτερα ή με τα χειρότερα. Για πολλά χρόνια έλεγα "έλα μωρέ, μια χαρά είμαι, σκέψου να μην είχα την υγειά μου, σκέψου να πεινούσα" κλπ. Εδώ και κάποιο καιρό έχω αρχίσει να θέλω περισσότερα, να μην μου φτάνουν απλά τα βασικά και ανεκτίμητα αγαθά. Τολμώ λοιπόν να πω ότι επιτρέπω στον εαυτό μου να είναι άπληστος, να θέλω κι άλλα κι άλλα και να προσπαθώ να τα αποκτήσω. Για παράδειγμα, εγώ που ήμουν γνήσιο παιδί της λιτότητας, θέλω λεφτά. Θέλω πολλά λεφτά να μου τρέχουν από παντού και να τα μοιράζω σε όλους! Να κάνω ταξίδια, να αγοράζω ρούχα, σπίτια, εξοχικό σε νησί και να μην έχω καμία αγωνία. Να σταματήσει η μάνα μου, που της βγαίνει η Παναγία ανάποδα, να δουλεύει, να δώσω στη φιλενάδα μου τη Θ. κανά κατοστάρι χιλιάρικα να γουστάρει και γενικά να είμαι πολύ large. Έχω αρχίσει να παίρνω το Λαϊκό Λαχείο και κάθε Τρίτη στις επτά λίγη αδρεναλίνη παραπάνω ρέει στο αίμα... Όλη αυτή η παρέλαση απληστίας έχει γέλιο, με κάνει να ονειρεύομαι και να βλέπω τα πράγματα λίγο πιο ανάλαφρα. Βαρέθηκα την αυστηρότητά μου και την κριτική μου περί καπιταλισμού και άλλων δαιμονίων... Απενοχοποίηση τώρα!

Αλλάζει ο άνθρωπος!

2006-11-02T05:56:00.000-08:00

Και η χαρά μου από αυτή τη διαπίστωση δεν περιγράφεται! Αναρωτιόμουν εδώ και κάποιυς μήνες αν μπορώ να εμπιστευτώ την αλλαγή του πατέρα μου και τα κοσμοϊστορικά γεγονότα που συνέβησαν λίγες μέρες πριν, απαντούν από μόνα τους. Δεν περίμενα ποτέ ότι θα έφτιαχναν οι σχέσεις μας. Ότι θα μπορούσαμε να γίνουμε ξανά πατέρας και κόρη και όχι πια εχθροί. Πάντα αισθανόμουνα οτι ήμασταν αντίπαλοι χωρίς ελπίδα συμφιλίωσης. Πίστευα ότι δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να είμαστε καλά σε αυτή τη ζωή. Κι όμως. Όπως μου είπε μια φίλη "οι άνθρωποι μας εκπλήσσουν τελικα". Όντως. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη έκπληξη στη ζωή μου έως τώρα. Είμαι χαρούμενη.

Μπαμπά σ' αγαπάω.

Γιατί χάθηκες;

2006-10-09T10:11:00.000-07:00

... μου γράφει ο aggelos-ex-aggelos. Χάθηκα γιατί έχω πνιγεί (χωρίς εισαγωγικά) στη δουλειά, σε σημείο που αρχίζει να ξεπερνάει τα όριά μου. Χάθηκα από την blogόσφαιρα αλλά έχω αρχίσει να χάνομαι και από τον εαυτό μου. Καθημερινά προσπαθώ να βρω την ισορροπία μου ανάμεσα σε ένα 14ωρο συνεχούς δουλειάς και 4 ωρών για να φέρω εις πέρας τα τετριμμένα μιας καθημερινότητας. Νόμιζα οτι όλα τα έχω υπό έλεγχο μέχρι που εδώ και 1 εβδομάδα το σύστημα άρχισε να βαράει μπιέλα. Έχω αρχίσει να έχω αϋπνίες λες και ο οργανισμός μου μού λέει¨"έτσι μου είσαι; πάρε κι άλλη σπίντα να 'χεις!" Ελπίζω να ξαναβρώ τον ύπνο μου μπας και αρχίσω να με ξαναβρίσκω πριν με χάσω κι εγώ εντελώς. Προσεχώς η συνέχεια....

Αλλάζει ο άνθρωπος;

2006-08-24T01:15:00.000-07:00

Τριάντα δύο χρόνια τον ξέρω. Βέβαια, δεν έχω ξεκάθαρες αναμνήσεις από τα δύο-τρία πρώτα χρόνια της γνωριμίας μας. Μόνο κάποιες θολές εικόνες. Είναι ο πατέρας μου. Η σχέση μας τρυφερή, τρομαχτική, αληθινή, ανύπαρκτη, μίσους και αγάπης. Μία σχέση κατά βάση εγκλοβισμού, μιας και δεν τη διάλεξα εγώ, αλλά η φύση. Αν ήταν άγνωστος δεν θα τον επέλεγα ποτέ στη ζωή μου, όμως μας συνδέει το ίδιο αίμα κι έτσι αναγκαστικά τον έκανα παρέα. Τα τελευταία 2 χρόνια τον απέφευγα σαν το διάολο. Τον είδα μόνο δυο φορές κι άλλες τόσες του μίλησα στο τηλέφωνο. Δεν άντεχα άλλο την κριτική του, τη μισανθρωπία του, τη μιζέρια και την κατάθλιψή του. Και με μίσησησε ακόμα περισσότερο για την απουσία μου.
Και ξαφνικα, ήρθαν τα πάνω κάτω! Άρχισε να αλλάζει η συμπεριφορά του. Πιο θετικός, πιο τρυφερός, με ενδιαφέρον για μένα και τη ζωή μου. Άρχισε να έμφανίζει δείγματα του πατέρα που ποτέ δεν υπήρξε. Να γίνεται αυτό που πάντα χρειαζόμουν. Αισθάνομαι λίγη χαρά και ανακούφιση, όμως φοβάμαι. Δεν μπορώ να χαλαρώσω μαζί του. Αισθάνομαι οτι πίσω από κάθε γωνία παραμονεύει το τέρας-πατέρας, περιμένοντας να παραδοθώ για να κάνει μία ακόμα επίθεση και να μου κατασπαράξει την ψυχή.
Οπότε το πάω σιγά-σιγά και επιφυλακτικά. Γιατί δεν ξέρω... αλλάζει ο άνθρωπος τελικά;

Στον τριχωτό μου έρωτα

2006-07-28T04:52:00.000-07:00

Σχεδόν 12 χρόνια πέρασαν από το πρώτο σου χαμογελαστό λαχάνιασμα...
Ήσουν μια ξανθή χιονόμπαλα και χιόνιζε όταν ήρθα να σε πάρω. Έκανε τόσο κρύο που σε είχα βάλει μέσα από το μπουφάν μου και η μόνο η μουσούδα σου έβγαινε έξω από το φερμουάρ. Από το pet shop μέχρι το αυτοκίνητο, μια διαδρομή 5 λεπτών. Δε νομίζω να μου έχουν ξαναχαμογελάσει τόσοι άνθρωποι στο δρόμο. Για σένα χαμογελούσαν. Ήσουν τόσο όμορφος.
Ο πιο όμορφος σκύλος του κόσμου σου λέω... Ο πιο όμορφος σκύλος της καρδιάς μου!
Μαζί έχουμε ανέβει βουνά, έχουμε κάνει βουτιές, έχουμε φάει κουκουνάρια... έχουμε ανταλλάξει τα πιο έντονα βλέμματα. Πάντα τρελαίνομαι όταν κλαίω, που έρχεσαι και κουλουριάζεσαι στην αγκαλιά μου και το κλάμα μου στεγνώνει μεμιάς!
Έχεις αρχίσει να βαραίνεις με τα χρόνια, όμως πάντα παραμένεις κούταβος, έτοιμος για παιχνίδια, εξερευνήσεις και αγκαλιές.
Και τώρα που είμαι στη δουλειά, εσύ είσαι σπίτι και με περιμένεις για την απογευματινή μας βόλτα στο βουνό. Μας περιμένουν όλοι: η Χαρά, ο Πάρις, ο Σνάουτσι, η Τατού, η Γκόλντι, ο Μαυρούλης και ο Ασπρούλης! Όλη η γαβγοπαρέα.
Σ' αγαπώ φάτσα μου!

Επιστρέφω σε λίγο

2006-06-30T05:19:00.000-07:00

Αλλαγή πλεύσης. Αλλαγή χώρου εργασίας. Ακολουθώ την πορεία μου.
"Γίνε αυτό που είσαι" έλεγε ο Νίτσε. Αυτό προσπαθώ καθημερινά, ελπίζοντας οτι ο δρόμος που έχω ακολουθήσει να είναι ο σωστός. Τι θα πει σωστός βέβαια... Ίσως αυτός που σε οδηγεί στην αξιοποίηση των ψυχικών και νοητικών σου δυνατοτήτων.
Μαζεύω τα μπογαλάκια μου, λοιπόν, και την κάνω για αλλού.
Θα λείψω λίγο κι από δω μα επιστρέφω προσεχώς με τις εντυπώσεις του επόμενου βήματος.

The first day...

2006-06-20T02:08:00.000-07:00

It's the first day of the rest of your life... Νομίζω είναι τραγούδι των Placebo, έγινε και slogan του Amita Motion σε τηλεοπτικό σποτ.

Ξυπνάω και είναι η πρώτη σκέψη μου εδώ και μέρες!

Alex

2006-06-05T03:14:00.000-07:00

H εξαφάνιση ενός παιδιού-η εξαφάνιση της ελπίδας μας ως άνθρωποι. Και μια μάνα-παναγιά, να σιγοκλαίει βουτηγμένη στον πόνο. Μια μάνα που με την αγάπη της και την γλύκα της μας κάνει να ντρεπόμαστε ακόμα περισσότερο για τη χώρα μας, τις αξίες της και την ανθρωπιά της. Έπρεπε άραγε να χαθεί ένα αγγελούδι με μια μάνα ουράνια για να ξυπνήσουμε; Θα ξυπνήσουμε; Θα κοιτάξουμε τον ρατσισμό και το μίσος που υπάρχει μέσα μας;

ΤΟΣΟΣ ΠΟΝΟΣ - ΤΟΣΗ ΑΓΑΠΗ

2006-06-02T05:43:00.000-07:00

Αυτό το post το γράφω με συγκίνηση, για την αγαπημένη φίλη πολλών blogger, την paragrafos. Δεν είχα ιδέα όταν έμπαινα στην bloggoζωή ότι εδώ μέσα μπορεί να αγαπήσεις κάποιον, να τον σκέφτεσαι και να ανησυχείς γι'αυτόν, ακόμα κι αν δεν τον έχεις γνωρίσει από κοντά, ακόμα κι αν δεν ξέρεις καν το όνομά του. Η περιπέτεια της υγείας της κορούλας της μας έχει αγγίξει όλους. Κάθε μέρα ευχές και προσευχές για να πάνε όλα καλά! Και κάπου εδώ εγώ ντρέπομαι για τις καθημερινές μου χαζογκρίνιες για μισθούς και δουλειές. Ντρέπομαι και νιώθω ότι θα ήθελα να ζητήσω συγνώμη από την paragrafo για την αχαριστία μου. Σου ζητώ συγνώμη! Δεν ξέρω αν θα διαβάσεις ποτέ αυτό το post, όμως εγώ ειλικρινά αισθάνομαι τη δύναμη και την πραγματική έννοια της αγάπης μέσα μου, από τότε που σε γνώρισα.
Θεέ μου, ας πάνε όλα καλά για σας...

ΠΑΡΕ, ΠΑΡΕ!

2006-05-31T05:41:00.000-07:00

Περιμένεις να αμειφθείς για τις υπηρεσίες που προσφέρεις. Για τη δημιουργικότητά σου, για τις ιδέες σου, για τον ενθουσιασμό, την φιλοτιμία σου και τελικά ναι, και για την προσωπικότητά σου. Έρχεται λοιπόν η στιγμή που σου ανακοινώνεται η αύξηση και παίρνεις από τα τρία... το μακρύτερο. Είναι τόσο μακρύ που δεν ξέρω πια που να το βάλω!
Με τις υγείες μου!

ΕΞΟΥΣΙΑ.... ΟΥΣΤ!

2006-05-25T03:02:00.000-07:00

Γράφω πολύ θυμωμένη! Κάθε είδους εξουσία, που επιβάλλεται άδικα με εξοργίζει. Δεν είμαι κατά των νόμων, των θεσμών ή των κανόνων. Ούτε είμαι κατά της εξουσίας εν γένει. Είμαι κατά της εξουσίας που πιέζει τον "κατώτερο", που τον ελέγχει και τον κάνει ό,τι γουστάρει! Αυτή τη στιγμή είμαι η κατώτερη, χωρίς εισαγωγικά, και αισθάνομαι απάισια.

Καλοκαιρινές διακοπές... για πάντα!

2006-05-23T07:03:00.000-07:00

Όταν ήμουνα μικρή, άκουγα τους μεγάλους να μιλούν για την άδειά τους από τη δουλειά και την προσμονή τους για τον Αύγουστο-σωτήρα! Από τότε έλεγα στον εαυτό μου ότι όταν θα μεγαλώσω δε θέλω να βρεθώ ποτέ σε αυτή τη θέση. Σκεφτόμουν πως αν κάνω μια δουλειά που αγαπάω πολύ, τότε οι διακοπές δεν θα είναι η σωτηρία μου γιατί πολύ απλά δε θα έχω τόοοσο μεγάλη ανάγκη φυγής. Τα χρόνια πέρασαν. Να'μαι λοιπόν κι εγώ, "μεγάλη" πια, να δουλεύω κάνοντας κάτι που αγαπάω και να σκέφτομαι "αχ και να'μουνα τώρα σε μια παραλία"! Όλο μου το σώμα επαναστατεί καθημερινά, ειδικά τώρα που αρχίζουν να σφίγγουν οι ζέστες. Δεν τα κατάφερα... να μη γίνω σαν τους μεγάλους που ονειρεύονται να είναι κάπου αλλού. Δεν τα κατάφερα κι έγινα κι εγώ εραστής του Αυγούστου! Δεν είναι κι άσχημα όμως. Για σκέψου πόσο χάλια θα ήταν να είσαι εισοδηματίας και να κάνεις διακοπές όλο το χρόνο, όπου θες εσύ... Πολύ βαρετό, ε;)

Τόσο λάθος;

2006-05-16T02:55:00.000-07:00

Το μάθαμε όλοι πια, να λέμε ότι δεν μετανιώνουμε για τίποτα στη ζωή μας. Όλα είναι μια εμπειρία και δε θα την αλλάζαμε αφού έπρεπε να τη ζήσουμε...
Τι μεγάλο ψέμα και ιδεολογική υπεροπτική μπούρδα!
Εγώ μετανιώνω λοιπόν! Και δηλώνω ρητά, σε μένα, οτι δε θα ξαναασχοληθώ μαζί σου ούτε σε αυτό το blog αλλά ούτε και στη ζωή μου!
Αλλά πριν σε διαγράψω εντελώς, πρέπει να πω αυτό:
Μετάνιωσα που σε γνώρισα, μετάνιωσα που σε πίστεψα. Πώς γίνεται να έπεσα τόσο έξω; Πώς γίνεται επί 4 σχεδόν χρόνια να ασχολήθηκα με έναν άνθρωπο, δίνοντας την ψυχή μου, ο οποίος ήταν τελικά ένα μεγάλο ψέμα, μια βρωμιά τόσο υπόγεια και ύπουλη που έχει σα στόχο να πονά και να εκδικείται. Σαν τη "μαύρη χήρα" να παίρνει από το ταίρι του αυτό που θέλει και μετά να το σκοτώνει.
Δεν μπορούσα να το πιστέψω οτι είσαι έτσι. Κι όμως είσαι. Και ενώ εσύ επιδιώκεις να με πονάς και να με κρατάς κολλημένη σε σένα από καπρίτσιο, μόνο αυτό δεν καταφέρνεις. Λυπάμαι που το λέω, αλλά δεν υπάρχεις πια ούτε έχεις υπόσταση μέσα στην καρδιά μου, μέσα στο μυαλό μου, μέσα σε κανένα κύτταρό μου. Εξατμίστηκες... Είσαι μηδέν και εύχομαι να είσαι καλά εκεί που είσαι... μακριά μου. Όσο πιο μακριά, τόσο καλύτερα.
Στα κομμάτια!

Εσωτερική σφαλιάρα!

2006-05-11T03:59:00.000-07:00

Εχθές, καθώς οδηγούσα και σκεφτόμουν χιλιάδες ασυνάρτητα και άσχετα μεταξύ τους πράγματα, έφτασα σε ένα εσωτερικό ΕΥΡΗΚΑ τόσο ηχηρό και δυνατό... σαν σφαλιάρα! Θα μου πεις σιγά τη συνειδητοποίηση, τώρα τα σκέφτηκες όλα αυτά εσύ; Το θέμα δεν είναι μόνον οι σκέψεις, αλλά η καθαρότητά τους και το βάθος στο οποίο με άγγιξαν.
Κάπου είχα διαβάσει πριν από λίγο καιρό το εξής και είχα χαμογελάσει: αφού όλοι αυτό που περισσότερο θέλουμε είναι να είμαστε σε μια παραλία με ένα μαγιό, γιατί χτυπιόμαστε να κερδίζουμε πράγματα που δεν χρειαζόμαστε;

Αυτή η ιδέα ήταν η αφορμή για μια σειρά σκέψεων η οποία κατέληξε στο εξής: ο τάδε και η τάδε, που είναι 10 χρόνια μεγαλύτεροί μου, έχουν τις δικές του επιχειρήσεις και βγάζουν τα 5πλάσια από μένα τι -στην ουσία- περισσότερο έχουν από μένα; Τις ίδιες ώρες δουλεύουμε, τα ίδια ρούχα φοράμε, παρόμοια προβλήματα μας βασανίζουνε, στα ίδια μέρη βγαίνουμε και πάμε διακοπές. Ποιο το νόημα να αγχώνομαι τι θα γίνει με τον υπόγειο μισθό μου, αν θα καταφέρω να είμαι αρκετά δημιουργική στην επόμενη δουλειά, αν θα μπορέσω στα επόμενα 5 χρόνια να κάνω την μεγάλη ανατροπή ώστε να βγάζω τα super χρήματα; Γιατί; Γιατί; Γιατί έχω εγκλωβιστεί εγώ έτσι και βάζω τον εαυτό μου να περπατά στο ρυθμό που περπατούν όλοι; Είπαμε να ενταχτώ, να μην είμαι μια ζωή ανένταχτη, αλλά όχι κι έτσι!

Κάπως έτσι "ξύπνησα" εχθές το βράδυ, λίγο πριν πάω να δω μια παράσταση του Μικρού Πρίγκιπα.
Ακόμα ακούω τη φωνή του Μ.Π να ρωτάει όλο ενδιαφέρον έναν μεθύστακα:

-γιατί πίνεις;
-για να ξεχάσω
-να ξεχάσεις τι;
-που ντρέπομαι
-γιατί ντρέπεσαι;
-που πίνω...

Απολλωνάκι...

2006-05-09T03:06:00.000-07:00

Το Απολλωνάκι είναι το πιο όμορφο γατάκι που έχω γνωρίσει. Είναι ασπρόμαυρο, με μακρύ και βελούδινο τρίχωμα και ένα χαρακτήρα σκυλίσιο. Δεν έχει βγάλει ποτέ νύχια, αγαπάει όλο τον κόσμο και ειδικά τη μαμά του που την έχει πεθάνει στις αγκαλιές, τις κουτουλιές και τα ζυμώματα εδώ και 8μιση χρόνια. Το Απολλωνάκι μας σήμερα θα "κοιμηθεί"... Δεν παέι άλλο να ταλαιπωρείται το σωματάκι του έτσι.
Κι εγώ είμαι στη δουλειά τώρα, χωρίς να μπορώ να είμαι μαζί του, να του κάνω μια τελευταία αγκαλίτσα, να του δώσω ένα φιλάκι -κι ας με πιάσει η αλλεργία μου-. Απολλωνάκι μου, σ'αγαπάω πολύ, από τότε που ήσουνα μια χούφτα πλασματάκι μέχρι σήμερα που είσαι ένας μεγάλος και όμορφος γάταρος!
Θα σε θυμάμαι...

Μούτζα ή μάτι;

2006-05-08T05:09:00.000-07:00

Ξαφνικά κάτι γίνεται και πάνε όλα στραβά! Όχι τα σημαντικά πράγματα, αλλά αυτά τα μικρά καθημερινά... Λες και ξεκινάει ένα ντόμινο κακοτυχιών, σχεδόν αστείων πια, που σε εκνευρίζουν τόσο ώστε να σε ωθούν στο ξέσπασμα ενός νευρικού γέλιου. Και να πεις οτι φταίω εγώ που μου συνέβησαν... Δεν έκανα τίποτα κακό η καημένη... Πρωί-πρωί μου βγαίνει ένας κουστουμαρισμένος οικογενειάρχης με Jeepάρα από STOP και πάλι καλά που είχα ABS δηλαδή αλλιώς δεν τη γλιτώναμε! Βγάζει ο τύπος τη μουράκλα του από το παράθυρο και με στολίζει πρωινιάτικα με μια πανδαισία λέξεων... "που πας μωρή καρ*όλααα;" τι το θελα και τον ρώτησα τι βρίζει αφού δεν προηγείται και μου απάντησε με όλους τους συνδυασμούς του συνηρημένου γαμέω-γαμώ! Πάει αυτό. Έφερα σε μια τάξη την ταχυπαλμία μου και κατέβασα το αίμα από το κεφάλι μου! "Έλα μωρέ" λέω "Δευτεριάτικα, μην τον αφήνεις να σου ****** την εβδομάδα!"
Φτάνοντας στη δουλειά (τι ποιο φυσιολογικό;;;) πάω να ανοίξω την πόρτα του αυτοκινήτου για να βγώ. Ακούγεται ένας απαλός και ντελικάτος ήχος κλικ! και μου μένει το σύστημα στο χέρι. Τώρα πλέον ανοίγω το παράθυρο, βγάζω το χεράκι απ'έξω , ανοίγω, κλείνω το παράθυρο, βγαίνω, κλείνω την πόρτα. Και να πεις οτι το αυτοκίνητο είναι παλιό... Δε βαριέσαιιι..... είναι Δευτέρα ακόμα, δε βαριέσαιιιιι.... Λίγες ωρίτσες μετά, στο γραφείο, τεντώνομαι λίγο να ξεπιαστώ και... κρακ! Έτσι έκανε η σπονδυλική μου στήλη, λιγο πιο κάτω από τον αυχένα και από τότε δεν μπορώ να κουνηθώ. Περπατάω σα να έχω καταπιεί σκουπόξυλο και ο πόνος είναι εντονότατος.
Και λέω 'γω τώρα: τυχαία όλα αυτά;
Ή λες να με έχει μουτζώσει κάποιος εν αγνοία μου; Πάντως αν ισχύουν όλα αυτά που λένε για το μάτι ας με ξεματιάσει κάποιος να ρθω στα ίσια μου. Στη θέση του ονόματος βάλτε neazoi.blogspot.com!! Χα!

H άνοιξη μέσα μου.

2006-05-03T04:41:00.000-07:00

Λένε για αυτή την εποχή ότι είναι πρησμένη από ερωτική διάθεση. Όλοι οι χυμοί και οι σπόροι παλεύουν λίγο πριν την οργασμική έκρηξη. Έχω μια παρόμοια διάθεση αλλά δεν ξέρω αν φταίει η άνοιξη ή ο 1 χρόνος μετά τον χωρισμό.
Άνοιξη και μόνη... δε λέει! Έχω πρηστεί κι εγώ!
Μου έχει λήψει το συναίσθημα του έρωτα, τα φιλιά, τα μπλεγμένα σώματα, η ζέστη του άλλου...
Είμαι έτοιμη. Πριν λίγο καιρό ακόμα δεν ήμουν. Υπήρχε η μορφή του παρελθόντος που μπαινόβγαινε στη σκέψη μου. Όμως τώρα ο χώρος μέσα μου άδειασε και περιμένει...
Κι εσένα που σε είδα στο νησί... Σκέφτομαι τι να κάνω μαζί σου... Τόση ομορφιά μέσα σε ένα σώμα είχα καιρό να δω. Μέσα μου αισθάνθηκα ένα συναίσθημα που θα μπορούσε να υπάρξει. Αλλά ακόμα αυτολογοκρίνομαι κι έτσι το πρώτο σου μήνυμα δεν θα το πάρεις εσύ αλλά το διαδίκτυο.

Τα αντίθετα.

2006-04-26T01:23:00.000-07:00

Πάσχα στη Μάνη. Ελαιώνες, χώμα, πέτρα και θάλασσα! Τέσσερις μέρες ξάπλα στην κρύα ακόμα άμμο, ο ήλιος με έκαψε, ξερόψησε κάθε ίχνος ανήσυχης και ενοχλητικής σκέψης! Όλα καθαρίζουν όταν ατενίζεις έναν μπλε ορίζοντα, όταν μπαίνουν μέσα σου εικόνες, ήχοι και μυρωδιές από ένα σύμπαν τόσο κοντινό... τόσο όμως μακρινό.
Κάθε τι έχει το αντίθετό του. Η πόλη την φύση. Η ανία την έξαψη. Η στεναχώρια τη χαρά.
Κι αυτά τα αντίθετα με κάνουν να απολαμβάνω το υπέροχο ακόμα περισσότερο.
Κάθε επιστροφή έχει μέσα της ένα αντίο...

Romeo, Romeo!

2006-04-19T04:52:00.000-07:00

Μια φορά κι έναν καιρό (χθες) ήταν ένας γάτος πολύ πολύ άσχημος, με απάισιο χαρακτήρα. Τον αγαπούσαν όλοι όμως πολύ! Ήταν για διακοπές στη Μύκονο και ζούσε σε ένα μικρό και κλειστοφοβικό δωματιάκι. Εκεί που καθόταν μες τη βαρεμάρα και κοιτούσε με μίσος την ουρά του που κουνιόταν ρυθμικά, ξαφνικά... άνοιξε η πόρτα μπροστά του διάπλατα! Πετάχτηκε έξω, χωρίς ιδιαίτερη χαρά μιας και η τσαντισμένη βαρεμάρα αποτελούσε στάση ζωής γι' αυτόν. Όλη η Μύκονος -με τα bar, τις ξέφρενες νύχτες, το αχαλίνωτο σεξ, τα ποτά και τις υγρές παραλίες- τον περίμενε να την ανακαλύψει! Κι αυτός την άφησε να περιμένει! Δεν τη γνώρισε ποτέ! Απλά αποφάσισε να περπατήσει νωχελικά, γύρω από το σπίτι, μυρίζοντας που και που καμιά τυχαία βρωμίτσα. Όλοι νόμιζαν οτι έφυγε και δε θα ξαναγυρνούσε! Τον έκλαψαν πολλοί! Όταν τον βρήκαν να κάθεται αδιάφορος μπροστά στα σκαλοπάτια αναφώνησαν:"Γύρισε, γύρισε!" Δεν ήξεραν όμως οτι εκείνος δεν είχε φύγει ποτέ! Γιατί κάποια πλάσματα γνωρίζουν οτι η ευτυχία και η ισορροπία δεν είναι εκεί έξω... αλλά εδώ μέσα!!!

Ούνα φάτσα ούνα ράτσα!

2006-04-12T02:17:00.000-07:00

Καθημερινά "μας την πέφτουν" φάτσες δίθεν πετυχημένες (τι είναι επιτυχία;;;), φάτσες γκλάμουρ, σχεδόν χαζές, με το βλέμμα τίγκα από κενό! Φάτσες διάσημες, που έχουν σκαρφαλώσει -νομίζουν ψηλά- κι εμείς από κάτω τους κοιτάμε αποχαυνωμένοι. Και σα να μην φτάνουν αυτοί, βλέπω κι έναν Μπερλου-σκόνη να υψώνει κωλοδάχτυλο με υπερηφάνια πανηλίθιου. Κι εμείς καθημερινά δίνουμε τη θετική μας ψήφο σε όλο αυτό το καρναβάλι του βυζιού, του φραπέ, της βλαχομαγκιάς και του εύκολου χρήματος! Γιατί μάλλον αυτό θαυμάζουμε... το εύκολο χρήμα! Θα ξυπνήσουμε ποτέ;

Adios!

2006-04-04T07:41:00.000-07:00

Ήρθε η ώρα λοιπόν να φύγεις. Να αλλάξεις πάλι ζωή. Φοβάσαι ενώ ξέρεις οτι σε περιμένει ένας θαλασσινός παράδεισος. Σε καταλαβαίνω... όμως θέλω να σου πω. Κάθε στιγμή είναι αλλαγή. Όλα ρέουν μέσα μας και έξω μας. Όσο κι αν θέλουμε να παραμένουν σταθερά... Γι' αυτό σου λέω φύγε και γεύσου την ελευθερία που σε περιμένει. Όλα σε περιμένουν να τα δεις, να τα αγγίξεις, να τα νιώσεις! Αρκεί να μετακινηθείς προς αυτά όχι μόνο με το σώμα αλλά και με την ψυχή σου...

Ανέκδοτο

2006-03-31T03:09:00.000-08:00

Έλληνας τραπεζικός υπάλληλος, που έχει φάει τη ζωή του στην ανία, αρχίζει να αναρωτιέται έντονα γύρω στα 55 του για το νόημα της ζωής. Μετά από μήνες ενδοσκόπησης και αφού δεν έβγαζε καμιά άκρη άκουσε για κάποιον σοφό γέροντα που ζει στα βουνά της Ινδίας. Τα αφήνει όλα πίσω του, δεν παίρνει καν ρούχα μαζί του και αναχωρεί προς αναζήτησή του. Μετά από μήνες περιπλάνησης, ρακένδυτος και εξαντλημένος συναντάει τον γέροντα να κάθεται ήσυχος δίπλα σε ένα ποτάμι. Τον πλησιάζει όλο αγωνία και του λέει: "Σοφέ μου γέροντα, ποιο είναι το νόημα της ζωής;"Εκείνος τον κοιτάει ατάραχος και με αφοπλιστική απλότητα απαντάει: "το νόημα της ζωής είναι......... το ποτάμι!"
Τραπεζικός: (έκπληκτος) Το ποτάμι?
Σοφός: Τι; Δεν είναι το ποτάμι;;;

Υπάρχει άραγε; Πέρα από τις στιγμές υπάρχει άλλο; Μπορείς να πεις οτι είναι η χαρά; Η φιλία; Ο έρωτας; Η αγάπη; Η δημιουργικότητα; Η αλληλεγγύη; Τα μαθήματα που παίρνουμε και εξελισσόμαστε; Όλα μαζί; Τίποτα απ' αυτά;

Μμμμμ.... Θα το βρω το νόημα. Να δεις που θα το βρω!

Λα, λα, λα, λα, λα!

2006-03-21T01:12:00.000-08:00

Τι ωραία, τι καλά! Πρώτη μέρα της άνοιξης! Όλη η φύση είναι πρησμένη, έτοιμη να σκάσει, να παταχτούν οι χυμοί της παντού! Σαν έναν παρατεταμένο, ανολοκλήρωτο οργασμό! Βγήκαν και οι κάμπιες βόλτα και μαζί τους και οι εαρινές αλλεργίες μου. Τρέμω τη μέρα, η οποία πλησιάζει επικίνδυνα, που θα αρχίσουν όλα να κιτρινίζουν από γύρη. Δεν είμαι και πολύ γοητευτική την άνοιξη... Φτερνίζομαι, πρήζονται τα μάτια μου και βγάζω καντήλες σε ανύποπτα χρονικά διαστήματα και χωρίς καμία προειδοποίηση φαγούρας προηγουμένως. Το χειρότερο σημείο που μπορεί να φυτρώσει καντήλα είναι πάνω από το μάτι. Το μάτι κλείνει για πολλές ώρες, σε τρώει πολύ αλλά δεν το ξύνεις γιατί αν το κάνεις το πρήξιμο θα φύγει σε 3 μέρες. Τέρμα οι ξέγνοιαστες βόλτες με τον σκυλάκο μου. Οι βόλτες δε σταματούν, απλά παύουν να είναι ανέμελες! Το πευκόφυτο κίτρινο βουνό, γεμάτο από κάμπιες και τόνους γύρης, είναι για 1 μήνα... ο εχθρός!
Η άνοιξη ήρθε κι εγώ ίσως και να ξαναβρίσκω το χιούμορ μου. Ίσως και να ξαναβρίκω την όρεξή μου και ίσως και τον εαυτό μου. Καιρός ήτανε. Ξεχειμωνιάσαμε!

Χρέος Πρώτο

2006-03-10T00:39:00.000-08:00

Προσπαθώ να κάνω πράξη το "πρώτο χρέος" κατά τον Καζαντζάκη. Να αποδεχτώ τα όρια και τους περιορισμούς του μυαλού μου. Όσο μεγαλειώδες όργανο κι ας είναι... είναι πεπερασμένο. Δεν μπορεί να μου εξηγήσει την απώλεια, δεν μπορεί να μπει σε τάξη. Ο νους είναι άναρχος και αυτή του η αναρχία τον κάνει να μοιάζει παντοδύναμος. Δεν είναι όμως.
Έκανα ένα λάθος για πολύ καιρό. Προσπαθούσα να βάλω τάξη στο χάος της καρδιάς μου με το μυαλό μου. Χαζός αγώνας και εξοντωτικός! Όσο περισσότερο πάλευαν, τόσο περισσότερο πονούσα. Είπα λοιπόν να μην αποφεύγω πια τον πόνο. Να τον ζήσω ολόκληρο χωρίς να του κάνω πόλεμο με τη λογική μου. Αποτέλεσμα; Σήμερα το πρωί με το που άνοιξα τα μάτια μου άρχισα να κλαίω. Κι έκλαιγα στο μπάνιο, καθώς ντυνόμουνα, τρώγοντας πρωινό και κατά τη σκυλοβόλτα. Είχα να κλάψω πολύ καιρό. Δεν είχα κλάψει καθόλου για το τέλος αυτής της σχέσης.

Εντάξει λοιπόν...

2006-03-08T03:02:00.000-08:00

Το παραδέχομαι. Αυτές τις μέρες δεν είμαι καλά, και αποφεύγω να το ομολογήσω και στον ίδιο μου τον εαυτό. Περιμένω την άνοιξη, μπας και μπει μέσα μου και κάνει επιμελή εξορκισμό κάθε κακού.
Δεν είχα καμία πρόθεση αυτό το blog να είναι "βαρύ", διαπιστώνω όμως οτι τελικά αφού είναι ημερολόγιο και αφού περνάω δύσκολη φάση, δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς.
Αν πάρω όλη την ευθύνη επάνω μου και δεν στηριχτώ μόνο στην άνοιξη, θα ήθελα σαν υπεράνθρωπος να ξεπεράσω το παρελθόν, να το υπερβώ και να του απαγορέψω την είσοδο στο παρόν μου. Mάλλον εγώ του επιτρέπω να κάνει καθημερινές εισβολές, κρατώντας με δεμένη χειροπόδαρα σε κάτι που πέρασε και δεν ξαναγυρνά (πάλι καλά να λες). Μόλις τώρα γύρισα και κοίταξα έξω από το παράθυρο. Η λεύκα που ήταν γυμνή εδώ και 4 μήνες, έχει αρχίσει να πρασινίζει.
Η γνώση οτι έχω τη δύναμη να καταφέρω τα πάντα με κάνει να νιώθω πολύ αδύναμη.

"Τα Πουλιά"

2006-02-17T02:05:00.000-08:00

Κοιτάω ψηλά στον ουρανό και βλέπω τα πουλιά να πετούν... Πάντα, ακόμα κι αν τα κοίταζα φευγαλαία, ένιωθα έστω και για μια στιγμή ένα αίσθημα ελευθερίας και ονειροπόλησης. Τώρα όλα έχουν αρχίσει να αλλάζουν. Πηγαίνοντας το σκυλί μου στο βουνό είδα δύο νεκρά πουλιά και αγριεύτηκα. Ο σκύλος μου πήγε και τα μύρισε (ό,τι πιο φυσικό) κι εγώ τρομοκρατήθηκα και άρχισα να του φωνάζω αποτρεπτικά! Γυρίζοντας σπίτι τον είχα "σε καραντίνα". Απέφευγα να τον αγκαλιάσω και όταν με πλησίαζε τον έδιωχνα. Αυτό κράτησε για καμιά ώρα μέχρι που είπα δε βαριέσαι... αν είναι να 'ρθει θε να 'ρθεί...
Η ουσία όμως είναι οτι τα πράγματα αλλάζουν. Με διαφορετικό μάτι κοίταξα σήμερα τον κότσυφα που έφτιαχνε με επιμέλεια τη φωλιά του στη βεράντα μου. Έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτομαι να του τη χαλάσω για να μην μας μαζευτεί εδώ, ενώ παλιά θα τον χάζευα όλο θαυμασμό και αγάπη. Αυτές τις μέρες λοιπόν, μου έρχεται στο μυαλό η ταινία του Χίτσκοκ, "Τα Πουλιά". Το κλίμα της ταινίας μου θυμίζει το κλίμα που έχουμε αρχίσει να βιώνουμε. Στεναχωριέμαι που κάτι τόσο όμορφο, όπως τα πουλιά, γίνεται όχημα της απειλής και του φόβου. Εύχομαι να κάνω λάθος, αλλά δεν είμαι και πολύ αισιόδοξη για τις εξελίξεις...

Περί ΠΛΗΞΕΩΣ και άλλων δαιμονίων...

2006-02-13T05:06:00.000-08:00

Η πλήξη είναι μια άπληστη και άσχημη ερωμένη. Σε βρίσκει σε ανύποπτα χρονικά διαστήματα, κυρίως όταν όλα βαίνουν καλά. Και μπαίνεις μέσα της, αδύναμος, χωρίς να μπορείς να κάνεις αλλιώς. Παράξενο. Τις δυσκολίες βρίσκουμε τα όπλα να τις πολεμάμε... Την πλήξη όμως; Μοιάζουμε ανυπεράσπιστοι απέναντί της! Είναι διαβρωτική και ύπουλη. Μοιάζει ακίνδυνη και αμεληταία. Δεν είναι όμως. Μπορείς να χάσεις τη μισή σου ζωή (ή και ολόκληρη) χωρίς να υποπτευθείς το κακό που σου'χει κάνει. Κάτι μου λέει βέβαια οτι το χειρότερο που μπορείς να κάνεις είναι να την πολεμήσεις. Σα να παλεύεις με ένα φάντασμα. Έχω την αίσθηση οτι αν την αντέξεις, την δεχτείς -ενώ εκείνη σου χαζογελάει ειρωνικά από κάθε γωνιά του σπιτιού σου- χωρίς να τη φοβηθείς, τότε ως δια μαγείας αρχίζει να χάνει τη δύναμή της και να συρρικνώνεται. Παφ! Κι εξαφανίστηκε!

ΚΑΤΑΖΗΤΟΥΝΤΑΙ!!!

2006-02-08T04:29:00.000-08:00

Καταζητούνται όλοι αυτοί οι υπάνθρωποι που αποφασίζουν οτι τα σκυλιά τους δεν τα χρειάζονται πια και τα πετούν στο δρόμο. Καταζητούνται όλοι αυτοί οι απάνθρωποι που όταν γεννάει η σκύλα τους μαζεύουν τα κουτάβια και τα ρίχνουν στα σκουπίδια ή στην κοντινότερη αλάνα. Καταζητούνται!
Ποιος είσαι εσύ πανάθλιε, που αποφασίζεις μια νύχτα με χιόνι να πετάξεις τη λεχώνα σκύλα σου και τα πέντε κουταβάκια της; Με τι μοιάζει η μούρη σου εσένα, που τη δένεις με καλώδιο της ΔΕΗ στον κορμό του πεύκου για να μην ακολουθήσει, τρελή από φόβο, το αυτοκίνητό σου; Ποια ψυχή δεν έχεις ηλίθιε μαλάκα, που την αφήνεις λείψανο από την πείνα στο έλεος της τύχης της;
Ποιος σου είπε, άνθρωπε του τίποτα, οτι είσαι ανώτερος από όλα τα πλάσματα της γης;
Άκου με, κενέ υπερόπτη... Το κακό που κάνεις καθρεφτίζει το κακό που θα σε βρει._

One Art

2006-02-03T02:33:00.000-08:00

The art of losing isn't hard to master;
so many things seem filled
with the intent to be lost
that their loss is no disaster.

Lose something every day.
Accept the fluster of lost door keys,
the hour badly spent.
The art of losing isn't hard to master.

Then practice losing farther,
losing faster: places, and names,
and where it was you meant to travel.
None of these will bring disaster.

I lost my mother's watch.
And look! my last, or next-to-last,
of three loved houses went.
The art of losing isn't hard to master.

I lost two cities, lovely ones.
And, vaster, some realms I owned,
two rivers, a continent.
I miss them, but it wasn't a disaster.

Even losing you (the joking voice,
a gesture I love) I shan't have lied.
It's evident the art of losing's not too hard to master
though it may look like (Write it!) like disaster.

Ελευθερώνομαι... κι αφήνω πίσω μου όσα ήταν να χαθούν.
Ανάλαφρη... κι έρχονται σε μένα όλα!

What else is there?

2006-01-31T02:41:00.000-08:00

It was me on that road Ήμουνα εδώ πάντα
But you couldn`t see me και ήμουνα τα πάντα
Too many lights out, but nowhere near here

It was me on that road Δεν είδες ποτέ τι είχες
Still you couldn`t see me παρόλο το φως που με φώτιζε
And then flashlights and explosions

Roads ends getting nearer Τώρα πιο μακριά από ποτέ
We cover distance but not together
I am the storm and I am the wonder
And the flashlights, nigthmares
And sudden explosions

I don't know what more to ask for Μία ευχή είχα κάνει...
I was given just one wish Να έρθεις στη ζωή μου

It's about you and the sun Και να φύγουμε στο φως
A morning run Μαζί
The story of my maker
What have I and what I ache for

I`ve got a golden ear Σε άκουσα
I cut and I spear Σε λάτρεψα
And what else is there Και μάτωσα
Roads and getting nearer
We cover distance still not together Και δεν έμεινε τίποτα

If I am the storm if I am the wonder
Will I have flashlights, nightmares
And sudden explosions

There is no room I can go and Μόνο μυστικά
You`ve got secrets too Μόνο ψέματα
I don`t know what more to ask for
I was given just one wish

The End

I carry your heart with me

2006-01-30T00:45:00.000-08:00

I carry your heart with me (I carry it in my heart)
I am never without it
(anywhere I go you go, my dear; and whatever is done
by only me is your doing, my darling)
I fear no fate (for you are my fate, my sweet)
I want no world (for beautiful you are my world, my true)
and it's you are whatever a moon has always meant
and whatever a sun will always sing is you
here is the deepest secret nobody knows
(here is the root of the root and the bud of the bud
and the sky of the sky of a tree called life; which grows
higher than the soul can hope or mind can hide)
and this is the wonder that's keeping the stars apart
I carry your heart (I carry it in my heart)

E. E. Cummings

Στο αφιερώνω φιλενάδα μου!

Όλα θα στρίψουν δεξιά...

Λευκές Μέρες

2006-01-25T02:08:00.000-08:00

Από την άνεση και ζεστασία του σπιτιού μου, απολαμβάνω λευκές μέρες χωρίς εργασία. Οι δρόμοι κλείσαν-η καρδιά μου άνοιξε. Τι όμορφα που είναι! Δε λέει βέβαια να ανοίξεις τηλεόραση γιατί ψυχοπλακώνεσαι από την ανάλυση της κατέρρευσης του κρατικού μηχανισμού. Άκουσα τον Βενιζέλο να λέει κάτι πετυχημένο: "τα ΜΜΕ έχουν μετατρέψει το χειμώνα σε σκάνδαλο".

Κάθε νιφάδα και ευτυχία, έτσι νιώθω. Παιδικό ε; Παιδικό ξεπαιδικό εγώ αισθάνομαι τόση χαρά... Δεν το χορταίνω! Αγκαλιαστείτε να ζεσταθούμε!

Η κα ΕΜΥ

2006-01-23T03:37:00.000-08:00

Σήμερα το πρωί, παρότι τσαγκαροδευτέρα, ξύπνησα με ανησυχητικά ανεβασμένη διάθεση. Πριν καν σηκωθώ απ' το κρεβάτι, σήκωσα το ακουστικό και πήρα την ίδια τη κα ΕΜΥ στο τηλέφωνο. Αφού με ευχαρίστησε που της τηλεφώνησα, με ενημέρωσε οτι από σήμερα το απόγευμα θα πέσει κατακόρυφα η θερμοκρασία και θα χιονίσει στα ΒΠ. Με ενημέρωσε επίσης, με απάθεια, οτι χιονονιφάδες (ετσι ακριβώς το είπε) θα πέσουν και στο κέντρο της Αθήνας. Απίστευτο. Με πλημμύρισε παιδική, γνήσια, χαρά. Σαν άπιστος Θωμάς, μπήκα και σε μετεωρολογικό site, το οποίο έλεγε τα ίδια και καλύτερα!!! Χιόνια στην Αθήνα από σήμερα το απόγευμα και για 2 μέρες! Να χιονίσει, να ασπρίσουν όλα, μέσα μας- έξω μας. Να παγώσει κάθε πόνος, κάθε απογοήτευση και κάθε πάθος. Έστω και για 2 μέρες...

Που πατάω;

2006-01-17T06:55:00.000-08:00

Καμιά φορά αισθάνομαι σα να πατάω επάνω σε στραγάλια! Το έδαφος εντελώς ρευστό σε όλα τα επίπεδα. Εκεί που όλα φαίνονταν ασφαλή κι εγώ πορευόμουν με αυτοπεποίθηση, την επόμενη στιγμή όλα γίνονται ζελέ. Επιρρεπής στην κριτική, επιρρεπής στα συναισθήματα, σε όλα. Κάπου μέσα μου, υπάρχει ένα στέρεο κομμάτι, που αν το βρω θα μπορώ να αντιμετωπίσω τα πάντα.

Σεξ ως τις έξ'...

2006-01-16T00:07:00.000-08:00

Σεξ. Ποτά. Φίλοι. Ξενύχτι. Χορός. Και κάπου μέσα σε όλα αυτά, η μορφή σου γίνεται σαν μία χιλιοπατημένη, σκονισμένη κουρελού.
Όσο είμαι ακόμα θυμωμένη μαζί σου, θα έχω μια μεγάλη επιθυμία περνώντας, να σκουπίσω τα πόδια μου πάνω σου.

Ανυπομονώ την άφιξη της ημέρας που δεν θα υπάρχεις πουθενά στη ζωή μου (κυρίως στη σκέψη μου). Κι όχι γιατί σε μισώ αλλά γιατί δεν σου άξιζε η αγάπη που σου έδωσα.
Ξέρω πια, οτι το να ζω χωρίς εσένα, είναι κάτι το εφικτό. 'Ησουν για μένα, εδώ και τρία χρόνια, η πρέζα μου. Ένιωθα υπέροχα παίρνοντας κάτι που -όμως- με κατέστρεφε.

Όπως με παρότρυνε και η φίλη Η. "σταμάτα να θες να λύσεις και ξεκίνα να θες να ζήσεις"!!! Δε θέλω να λύνω άλλα προβλήματα. Δεν θέλω να είμαι ο θεραπευτής κανενός. Θέλω να ζω απλές, υγιείς σχέσεις, με ειλικρίνεια και διάθεση για ζωή. Κι αφού το θέλω... είναι αναπόφευκτο... θα γίνει._

Για τους φίλους

2006-01-13T01:07:00.000-08:00

Αδέλφια δεν έχω. Έχω όμως φίλους. Η αγάπη που νιώθω για τον καθένα τους ανυπέρβλητη. Καμιά φορά σκέφτομαι οτι και όλα στη ζωή στραβά να μου πάνε εγώ θα έχω τα παιδιά: Την Η. τη Χ. τον Τζ. τη Θ. την Ε. την Μ. τον Β. τον Α. και άλλους αλλά κυρίως αυτούς. Παιδιά, σας λατρεύω έναν-έναν κι όλους μαζί, τον καθένα για την τρέλα του και το βάθος του, για το χιούμορ του και για τη στραβοξυλιά του. Είστε υπέροχοι και δεν είμαι απλά τυχερή που σας έχω. Είναι κάτι πέρα από τύχη. Μετά από όλα αυτά τα χρόνια, μετά από μια ζωή σχεδόν μαζί, είναι βέβαιο οτι έχουμε επιλέξει ο ένας τον άλλον... τίποτα δεν έγινε τυχαία. Τις τελευταίες μέρες, η επίθεση αγάπης που μου κάνατε ήταν για μένα πολύτιμη!

Με αφήνεις να σ'αφήνω

2006-01-12T02:38:00.000-08:00

Αυτό γινόταν πάντα... Με άφηνες να σ'αφήνω... Παρέμενες σε ακινησία! Κι εγώ τώρα ψάχνω τρόπους να ελευθερωθώ από σένα. Σαν τους φυλακισμένους που έχουν συνηθίσει τόσο πολύ την ασφάλεια της φυλακής, που όταν ελευθερώνονται πανικοβάλλονται. Ψάχνουν αφορμές να γυρίσουν πίσω...
Γιατί είναι τόσο δύσκολος ο χωρισμός; Σαν να ξεριζώνονται κομμάτια από μέσα μου!
Προχωράει μπροστά η λογική μου, ανόιγοντας το δρόμο. Και η ψυχή μου είναι κολλημένη πίσω, αδύναμη και τρομαγμένη.
Όταν όλα μου τα συναισθήματα για σενα ξεθωριάσουν... θα είναι μια ωραία μέρα.

Υ.Γ. Ποτέ δεν σε "είδα" αληθινά -δε με άφησες- κι αυτό ήταν το μεγαλύτερο εμπόδιο.

Τι σημαίνει νέα ζωή;

2006-01-10T07:08:00.000-08:00

Σημαίνει η συνειδητοποίηση οτι όλα είναι μια απόφαση. Η συνειδητοποίηση επίσης πως δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Οτιδήποτε θελήσω μπορώ να το κάνω. Αυτό δεν σημαίνει οτι ηλιθιοδώς και αφελώς πιστεύω πως η ζωή είναι απλή δίχως προβλήματα. Ούτε κοιτάζω από ψηλά όποιον αισθάνεται εγκλωβισμένος σε μια ζωή που δεν αντέχει. Διαπίστωσα όμως τελευταία, τη δύναμη της απόφασης και της ανάκτησης ευθύνης για τη ζωή μου. Άρχισα να τολμώ να ονειρεύομαι και να πραγματοποιώ τα όνειρά μου. Η δύναμη της σκέψης είναι μεγάλη. Έχασα πολλά χρόνια σκεπτόμενη τα εμπόδια παρά τις ευκαιρίες, αυτά που μου έκαναν κι όχι αυτά που ήθελα να δημιουργήσω. Αρχίζω να ζω πραγματικά και είναι ωραία. Ούτε μπορώ να φανταστώ την ευτυχία που θα με γεμίσει όταν ελευθερωθώ ολοκληρωτικά. Αν αυτό είναι εφικτό...